Kunstenaars
Thomas de Marsay
Thomas de Marsay
Geboren in Jaén, Spanje, in 1965, verhuisde de Marsay op jonge leeftijd naar Barcelona. Daar raakte hij betrokken bij de artistieke wereld van de stad en werd verliefd op Catalaanse en Spaanse schilders zoals Fortuny, Casas en Picasso. Vanuit Barcelona trok Thomas naar Madrid om Velazquez te bestuderen en uiteindelijk naar Parijs, waar hij woonde en zich verdiepte in de Franse schilderkunst. De Marsay woont en werkt nu in Sitges, Spanje.
De Marsay portretteert iconische personages — superhelden, beroemdheden uit de jaren 50, bekende filmpersonages en crooners. Hij geeft zijn zorgvuldige schilderijen textuur met delicate penseelstreken, waardoor zijn verwijzingen naar popcultuur en kunstgeschiedenis een aangrijpende intimiteit krijgen. Zijn kunst is een samensmelting van Spaanse, Catalaanse en Franse invloeden, en creëert zo een unieke mix die zijn diverse artistieke reis weerspiegelt.
Met zijn focus op iconische personages en zijn verfijnde penseelwerk overbrugt de Marsay de kloof tussen culturen en tijdperken, en creëert hij een visuele dialoog die resoneert met kijkers op een persoonlijk en nostalgisch niveau.
Joachim Sietfudem
Hout beeldhouwer Joachim Seitfudem (Starnberg, 1987) groeide op in een kunstenaarsfamilie, waar zowel zijn vader als moeder respectievelijk beeldhouwer en schilder waren. Aanvankelijk wilde hij niets met het artistieke beroep te maken hebben - integendeel, hij probeerde er lange tijd van weg te blijven. "Maar kunst is als een ziekte, het zit in je en op een gegeven moment breekt het uit."
Zijn werken zijn zeer persoonlijk. In zijn beeldhouwwerken verwerkt Seitfudem zijn ervaringen, gedachten en avonturen. Na de dood van zijn moeder en een gevangenisstraf voor zijn betrokkenheid bij een overval en drugsmisdrijf, ontwikkelde hij een nieuw besef van tijd, vrijheid en dood. "Achteraf gezien heb ik juist door deze tragische ervaringen mijn ware potentieel ontdekt."
Joachim Seitfudem over zijn kunst: "Ik doe wat ik leuk vind, wat ik nog niet eerder heb gezien. Het kan me niet schelen of anderen het mooi vinden. Het doel is dat het intrigeert, of het nu positief of negatief is." "Recentelijk probeer ik nieuwe technieken en materialen te verkennen. Mijn nieuwe beeldhouwwerk 'Afstand' laat mijn bronstechnieken zien. Het werd gemaakt tijdens de eerste coronapandemie, toen mensen zich van alles en iedereen moesten distantiëren. Het beeldhouwwerk toont aan dat elke mens - ongeacht hun afkomst - verlangt naar nabijheid en aanraking. In wezen hebben we allemaal dezelfde verlangens." Ook heb ik het genoegen gekregen voor het gecomisioneerde kunstwerk in de doopkapel van de Sint Jacobs kerk de kerk waar Rubens begraven ligt te Antwerpen het werk genaamd mutteliebe vind meer info via deze link
Max Gasparini
Max Gasparini
Na zijn expositie in 2020 verwelkomen we Italiaans kunstenaar Max Gasparini uit Bérgamo opnieuw in Thomas Gallery. Met zijn werken brengt hij een ode aan de Romaanse cultuur, het lichaam en de ziel.
De herinnering aan oude beschavingen komt in zijn werk tot leven in engelachtige vrouwengezichten die doordrenkt zijn van een vroeger bewustzijn. Het zijn de gezichten van de dochters van Mnemosyne en Zeus: de negen muzen die tot op de dag van vandaag de kunsten inspireren. Ze staan zij aan zij met lichamen die de herinnering dragen van pijn, herstel en genezing van wonden. Want kwaad raakt zelfs het mooiste en best gebeeldhouwde lichaam, wat het nog daarna nog fascinerender maakt.
We zien beschadigde en herstelde lichamen, littekens geheeld door kunst die de kwalen van het lichaam verzacht en de ziel voedt. De stilte en de ogen - gesloten of geopend - wisselen elkaar in Gasparini’s werk af met het geluid van geheelde wonden. Ook de geest ontbreekt niet, zij staat klaar om deze lichamen te omarmen. Ze is aanwezig, sluit soms haar ogen om beter te horen en opent ze weer om het sprookje van nieuw leven te onthullen.
Achter Gasparini's doeken voel je de zachte ruis van verstrooide weemoed, maar ook een geheime passie of verwachting die spoedig beantwoord zal worden. Daarom schuilt in deze werken leven. En hoewel we het zien, staan we stil, in afwachting van een magisch schouwspel. Gezichten en lichamen, uitgebeeld met gemengde technieken op jute, doek of metaal, lijken hier een rustpunt te vinden na angst, verlies van identiteit en het overwinnen van schuldgevoelens.
De toeschouwer beweegt zich tussen de herrezen resten van wezens die ooit leefden en zoekt zichzelf in die vergane dimensie. Welk gezicht en welk lichaam zullen wij ooit zijn? Het is de involutie die leidt tot vrijheid, ver voorbij het menselijke lichaam en gezicht, die alleen in de wereld van kunst tot leven komt.
Victor Ramirez
De poëzie van kleur en ruimte
Voor Victor Ramírez is kleur meer dan iets wat we zien — het is iets wat we ervaren. Zijn schilderijen bewegen tussen abstractie en symbolische vormen en creëren een poëtische beeldtaal waarin kleur, licht, ruimte en tijd voortdurend met elkaar in dialoog gaan.
Elke kleur draagt een eigen emotie en ritme. Geïnspireerd door kunstenaars en denkers, van Van Eyck en Vermeer tot Van Gogh, Caspar David Friedrich en Yves Klein, benadert Ramírez kleur als een autonome kracht: een brug tussen het zichtbare en het onzichtbare, het fysieke en het spirituele.
Ook tijd en transformatie spelen een essentiële rol. Lijnen, pigmenten en vormen verschijnen, verdwijnen en komen opnieuw naar boven. Ze weerspiegelen de vergankelijkheid van het bestaan en de gelaagdheid van herinneringen. Lege ruimtes zijn daarbij nooit werkelijk leeg; zoals stilte in poëzie dragen ze betekenis en nodigen ze uit tot verstilling.
Met pigmenten, texturen, subtiele sporen en geschreven fragmenten creëert Ramírez werken die zowel zintuiglijk als filosofisch zijn. Zijn schilderijen vragen niet alleen om bekeken te worden — ze nodigen uit om te vertragen, te voelen en verder te kijken dan wat onmiddellijk zichtbaar is.
In dit subtiele evenwicht tussen aanwezigheid en afwezigheid, kleur en stilte toont Victor Ramírez de schilderkunst als een universele taal die iets diep menselijks kan raken.
Michalis Goumas
ANAGENESIS – Michalis Goumas
Exclusief bij Thomas Gallery
Een Wereldpremière
Thomas Gallery presenteert met trots de exclusieve tentoonstelling Anagenesis van de Griekse kunstenaar Michalis Goumas — een visuele meditatie over wedergeboorte, intimiteit en tijdloze schoonheid.
Deze tentoonstelling markeert zowel de start van ons 10-jarig jubileumseizoen als een belangrijk keerpunt in de artistieke reis van Goumas.
Thomas Gallery bezit de exclusieve wereldwijde distributierechten voor deze serie.
Over de Kunstenaar
Michalis Goumas (geb. 1984, Kythnos, Griekenland) is een multidisciplinair kunstenaar die fotografie en schilderkunst samenbrengt in poëtische, visuele ervaringen. Geïnspireerd door het Egeïsche landschap, oude mythen en het menselijk lichaam begon Goumas zijn carrière als olieverfschilder.
Internationale erkenning verwierf hij met zijn veelgeprezen fotografische reeks Summer Renaissance, waarin lichamen in water worden vastgelegd met een schilderachtige, sacrale elegantie.
Met Anagenesis verdiept Goumas zijn onderzoek naar licht, huid en stilte nog verder.
De Tentoonstelling: Anagenesis
Anagenesis, wat wedergeboorte betekent, verkent de ruimte tussen mythe en huid, tussen stilte en beweging.
Gefotografeerd in de zee—waar lichamen drijven en de tijd vertraagt—roepen deze beelden tijdloze mythen op: Achilles & Patroklos, Apollo & Hyacinthus, Zeus & Ganymedes.
De acht werken stralen aanwezigheid, licht en sensuele rust uit.
Anagenesis nodigt de toeschouwer uit om te vertragen, aandachtig te kijken en zich onder te dompelen in een meditatieve, mythische wereld.
Severine Loisel
Uitvinden en beschrijven: een schat ontdekken en je innerlijke zelf op het doek leggen met verf. Dit is de artistieke reis die Séverine heeft ondernomen, waarvan haar kindertijd werd verlicht door het kustlicht van Bretagne. Geïnitieerd in de wereld van schilderen door haar grootvader op jonge leeftijd, vond Séverine puur plezier in het experimenteren met kleuren, een vreugde die tot op de dag van vandaag weerklinkt in haar kunstwerken. De invloed van haar grootvader blijft haar inspireren, zichtbaar in de explosie van kleur en serene beelden die de ziel kalmeren.
Séverines artistieke opleiding leidde haar naar de studie van grafiek en sierlijke schilderkunst aan het Institute Van der Kelen in Brussel. Hier dook ze in eeuwenoude methoden, leerde ze traditionele materialen aanraken, bewerken en imiteren. Na een periode gewijd aan opdrachtwerken voelde ze een natuurlijke en noodzakelijke drang om haar individuele expressie te vinden.
Kleur komt naar voren als de krachtbron in het werk van Séverine, terwijl ze experimenteert met verschillende onderwerpen: bewegende dieren, onderwaterwerelden en landschappen. Het keerpunt komt met abstractie, waar ze afstand neemt van traditioneel figuratief werk. In deze nieuwe expressie komen kleur en vorm samen om haar innerlijke visie op de natuur en haar elementen te vertegenwoordigen. Séverines kunst wordt een doek van emoties, een getuigenis van haar diepe verbondenheid met de wereld die ze portretteert.